மீராவை முன்வைத்து…

மீரா என்று பெயருடைய பெண்கள், காதல் மணம் புரிந்தவர்களாகவே காண்கிறேன். அதுவும் வீட்டை விட்டு காதலனோடு போய் திருமணம். காதல் திருமணத்தில் அவர்கள் மிக மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறார்கள். அல்லது, ஏதோ ஒரு வகையில் காதலால் மீரா பாதிக்கப்பட்டிருப்பார். காதலுக்கும் மீராவுக்கும் பூர்வஜென்ம தொடர்பு போலும். இதே போல், வரதராஜன் என்ற பெயருடையவர்கள் தனியார் நிறுவனங்களில் பெரும் பதவிகளில் இருப்பர். குறிப்பாகநிதி, நிர்வாகம், வர்த்தகம் ஆகிய துறைகளில். கஸ்தூரி ரங்கன் என்று பெயருடையவர்கள் அரசுத் துறை உயர்பதவிகளில் நிறைய பேர். அனிதா என்ற பெயருடையவர் பெரும்பாலும் நுண்கலைகளில் ஆர்வமுடையவர்.

இதெல்லாம் என்னுடைய அனுமானங்கள். அல்லது நான் கண்ட ஒற்றுமைகளில் இருந்து பெற்ற புரிதல். எல்லா நேரங்களிலும் சரியாக
இருக்கவேண்டும் என்பது அவசியமில்லை. ஆனால், பெயர்களுக்கு ஒரு கேரக்டர் இருக்கிறது. சில பெயர்களைச் சொல்லும்போதே, அப்பெயருக்கு
உரியவரின் தோற்றம் மனத்தில் எட்டிப் பார்க்கும். எழுத்துகள்தான். ஆனால், அதைச் சொல்லும்போது ஒரு மிடுக்கு, ஒரு துயரம், ஒரு மேன்மை, ஒரு இழிவு எல்லாமும் விரியும். யாரையேனும் சந்திக்கப் போகும் முன், பெயர்களால் உருவான பிம்பம்தான் என்னை வழிநடத்தியிருக்கிறது. நேரே சந்திக்கும்போது, அந்த நபர், என் மனத்தோற்றத்துக்கு முற்றிலும் எதிராக இருக்கலாம். ஆனால், என் கற்பனை உரையாடலுக்கு, ஓர் பிம்பம் அவசியம்தானே.

கதைகளில் பாத்திரங்களுக்குப் பெயர் வைக்கும்போது ரொம்ப திண்டாடிப் போய்விடுவேன். ஷ் என்று முடியும் பெயர்கள் எனக்கு அலர்ஜி. இயல்பான நடுத்தர வர்க்கப் பாத்திரங்கள்தான் என் கதை மாந்தர்கள். அவர்களின் பெயர்கள், ரொம்பத் தேய்ந்து போனதாகவும் இருக்கக்கூடாது. அதேசமயம் அந்நியமாகவும் இருக்கக்கூடாது. ஒவ்வொருமுறையும், பெயர்களை உருட்டி உருட்டிப் பார்த்து, மனத்துக்குள் நிம்மதி ஏற்பட்டவுடன் தான், அதை எழுத்தில் எழுதுவேன். சொல்லப்படும் கதையில் ஏதோ ஒரு புள்ளியில், பெயரும் அதன் தன்மையும் ஒருங்கிணைய வேண்டும். அப்போதுதான், படிக்கும் வாசகன் மனத்தில் கேரக்டரோடு பெயரும் நிலைத்து நிற்கும்.

இதற்கு மாறாக ஒருசிலர், ஒரு குறிப்பிட்ட பெயரை எப்போதும் பயன்படுத்துவர். கிரேஸி மோகன் நாடகங்களில் பெண் பாத்திரங்கள் எல்லோரும் ‘மைதிலி’ அல்லது ‘ஜானகி’. பிரபஞ்சன் கதைகளில் ‘சுமதி’ பிரபலம். மா.அரங்கநாதனின் கதைகள் எல்லாவற்றிலும் ‘முத்துக்கறுப்பன்’தான் ஹீரோ. மறக்க முடியாத பாத்திரப் பெயர்கள் என்று ஒரு பட்டியல் போட்டால், அதில் நிச்சயம் பாபு, யமுனா, அரவிந்தன், வந்தியதேவன், குந்தவை, பூங்குழலி, ஜே.ஜே., டல்பதடோ, அபே குபேக்னா, சந்திரசேகர், ராமசேஷன், கணேசன், பாண்டியன், மெஹரூனிஸா எல்லோருக்கும் இடமிருக்கும்.

ஒருசில தட்டையான பெயர்களும் உண்டு. சுந்தரி, சுரேஷ், கல்பனா, கல்யாணி… இப்படிப்பட்ட பெயர்களை எந்தப் பாத்திரத்துக்கு வைத்தாலும், அது ஒட்டவே ஒட்டாது. ஆங்கிலத்தில், “Placeholder name” என்று சொல்வார்களே, அதற்கிணையானது இந்தப் பெயர்கள். இப்பெயர்கள் ஏற்படுத்தும் மனப்பிம்பம், வலிமையற்றவை. ஏதும் புதிதாக சொல்ல இயலாதவை.

ஆனால், பெயர்களை பொருத்தத்தோடு திரையில் உலவ விடுபவர்களில், கெளதம் வாசுதேவ் மேனன் கெட்டிக்காரர். ‘வேட்டையாடு விளையாடு’ படத்தில் ராகவன் என்ற பெயரைக் கமல் உச்சரிக்கும்போது, மிடுக்கு வெளிப்படும். காவல்துறை பற்றி பொதுப்புத்தியில் நிலைத்திருக்கும் கம்பீரம் எதிரொலிக்கும். அவர் படத்தில் “மாயா”வுக்கு ஓர் இடம் எப்போதும் உண்டு. இளைஞர்கள் தாம் விரும்பும் தோற்றத்தை ‘கார்த்திக் – ஜெஸ்ஸி’யில் கண்டதால்தான், ‘விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா’ பெரும் வெற்றி பெற்றது. ‘பள்ளிக்கூடம்’ படத்தின் ‘குமாரசாமி’ எல்லோருக்கும் பிடித்துப் போனதற்கு, அந்தப் பெயர் பாத்திரத்துக்கு ஏற்ப அமைந்ததே காரணம். ‘சொல்ல மறந்த கதை’ ‘சிவதாணு’வில் சேரன் காணாமலே போனது நிஜம்.

அவ்வப்போது என்னைப் பாதிக்கும் பெயர்களை ஒரு குறிப்புப் புத்தகத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறேன். அப்பெயர்களே கதையைச் சொல்லிவிடக்கூடியன. எழுத்தில் எழுதவேண்டும். சீக்கிரம் கைவர வேண்டும்.

கத்திரி புராணம்!

இன்று விக்கிரமன் நடத்தும் “இலக்கியப் பீடம்” இதழ் வந்தது. அதில், லா.ச.ராமாமிர்தத்தின் மனைவி ஹைமாவதி தம் கணவர் பற்றி ஒரு தொடர் எழுதுகிறார். ரசனை தொக்கிநிற்கும் தொடர் அது. இந்த இதழில் லா.ச.ரா.வின் உணவு ரசனையை எழுதி வருபவர், ஓரிடத்தில் இப்படிச் சொல்கிறார்:

”எண்ணெய் கத்தரிக்காய் மசாலா பொடியில் வேகும் வாசனை தூக்க தூக்க ரெண்டு கன்னத்துலேயும் உள் பக்கம் வேல் குத்தறது என்பவர் இவர்.”

படித்தவுடன் மனத்தில் உற்சாகம். என்னைப் போல், லா.ச.ரா.வும் கத்தரிக்காய் ப்ரியர். ஒத்த ரசனை உள்ள மனிதர்களைப் பார்க்கும் போது ஏற்படும் உற்சாகம் எனக்கு.

உணவில் கத்திரிக்காய் என்னுடைய ஃபேவரிட். கத்திரியில் என்ன செய்தாலும்  கண்ணை மூடிக்கொண்டு சாப்பிடுவேன். நான் பார்த்தவரை, நிறையபேருக்கு கத்திரி மேல் பெரிய ஆசை இல்லை. ஒவ்வொருத்தருக்கு ஒவ்வொரு டேஸ்ட். மூன்று வேளை கத்திரி சமைத்துப் போட்டாலும் அலுக்காமல் சாப்பிடுவேன்.

பூனாவில் இருந்தபோது, நாக்பூர் கத்திரி அங்கே கிடைக்கும். சின்னச் சின்னதாக இளசாக கிடைக்கும். அதன் வண்ணமே தனி அழகு. உள்ளே விதைகளே இருக்காது. சதை நிறைந்தது. இரவு சப்பாத்திக்கு அதுதான் தொட்டுக்கொள்ள. கத்திரியை நீளவாக்கில் மெல்லிசு மெல்லிசாய வெட்டி, வாணலியில் கொஞ்சமாய் எண்ணெய் விட்டு வதக்கினால் போதும். சப்பாத்திக்கு சரியான தோழன் அது. பூனாவில் இருந்தவரை காலையேனும் மாலையேனும் கத்திரி இல்லாமல் கழிந்ததில்லை. சென்னை வரும்போதெல்லாம், நாக்பூர் கத்திரி வாங்கிவருவேன். இங்கே அப்படிப்பட்ட கத்திரி கிடைப்பதே இல்லை.

திருவல்லிக்கேணியில் இரண்டு சமையல்காரர்கள் மிகவும் பிரபலம். ஒருவர், பட்டப்பா, இன்னொருவர் சம்பத். பட்டப்பா திருமண சமையலில் பொடிபோட்ட கத்திரிக்காய் காயும், தயிர்சாதமும் மிகமிக அற்புதமானவை. எங்கள் வீட்டு நிகழ்ச்சிகளில் பட்டப்பாவை எப்படியேனும் நுழைத்துவிடக் காரணம், அவரது பொடிபோட்ட கத்திரிக்காய்தான். பிரமாதத்துக்கு மேல் ஒரு வார்த்தை இருந்தால் சொல்லுங்கள்.

வீட்டில் கத்திரியும் வெங்காயத்தையும் சேர்த்துச் செய்யும் இரவு சப்ஜி ஏ கிளாஸ். வெங்காயம் வெட்டுவதில் நான் நிபுணன். ஒரே சீராக சிறிய சிறிய துகள்களாக வெட்டித்தள்ளுவேன். அதோடு கத்திரியும் சேர்த்து, சப்ஜி செய்தால் போதும். சப்பாத்தி கணக்கே இல்லாமல் உள்ளே இறங்கும்.

கத்திரியில் என்ன சத்து உண்டு என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. கத்திரியை தூர இருந்து பார்த்தே, அதன் தன்மை எப்படி இருக்கும் என்று என் உள்ளுணர்வு கொண்டு சொல்வேன். சென்னையில் கிடைக்கும் நாட்டுக் கத்திரி, வேலூர் கத்திரி எல்லாம் அவ்வளவாக சுவையற்றவை. விதைகள் வேறு துருத்திக்கொண்டு நிற்கும்.

நிதானமாக பொறுக்கியெடுத்து கத்திரி வாங்குவேன். அதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ஒருவிதப் பாசம் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்கவே முடியவில்லை. காசி போனால், பிடித்த காய் ஒன்றை விட்டுவிட்டு வரவேண்டும் என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.

யாராவது என்னை கத்திரியை விடச் சொல்லிவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில் காசி பக்கமே தலைவைத்துப் படுப்பதில்லை!

சிக்கனமே அழகு!

அப்போது, இராயப்பேட்டை பைலட் தியேட்டருக்கு அருகில் இருந்தது க்ரியா பதிப்பகம். நண்பர் திலீப்குமார் அப்போது அங்கே இருந்தார். புத்தகங்கள் வாங்கப் போகும்போது கொஞ்சம் பேசுவோம். ஒருமுறை புத்தகம் வாங்கப் போனபோது எழுத்தாளர் எஸ். சங்கரநாராயணனைச் சந்தித்தேன். அதற்கு முன்பு, அவருடைய சிறுகதைகளைப் படித்திருந்தேன். வித்தியாசமான எழுத்துக்காரர். ரொம்பப் பிடிக்கும். அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினேன். மாடியை விட்டுக் கீழே இறங்கி சாலையோரத்தில் நின்று பேசினோம். அவர் என் கதைகளைப் படித்திருக்க வேண்டும். பேச்சுவாக்கில் ஒரு அம்சத்தைக் குறிப்பிட்டார்: “புரோஸ் எழுத எழுத மரத்திலேருந்து சருகெல்லாம் உதிர்கிற மாதிரி, வேண்டாத வார்த்தைகளெல்லாம் உதிர்ந்து போகும். கச்சிதமாக வார்த்தைகள் வந்து விழும் அப்புறம்.” 

வார்த்தைகளைப் பற்றிய கவனம் கூர்மையடைந்தது அதற்குப் பின்னால்தான். அதேசமயத்தில்தான் ம.வே.சிவகுமாரின் கதைகளை எல்லாம் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவருடைய மொழியில் அப்படி ஒரு சொற்செட்டு இருக்கும். இப்போதும் விமலாதித்த மாமல்லன், தமது டிவீட்டுகளிலும் ஃபேஸ்புக் ஸ்டேடஸ்களிலும் இப்படிப்பட்ட சொற்செட்டைக் கையாள்வது தெரியும். மாமல்லன் ஒருபடி மேலே போய், ஒருசில வாக்கியங்களில் ஐ, ஆல், கு, இன், அது, கண் எல்லாவற்றையும் கூட நீக்கிவிட்டு எழுத முயற்சிக்கிறாரோ என்று சந்தேகம் எழுவதுண்டு.

மொழிவளம் அதிகமாக சொற்சிக்கனம் கைகூடும். “என்றார்கள்”, ”சொன்னார்கள்”, ”கிறு”, “கின்று” விகுதிகள் போன்றற்றைத் சில தவிர்க்கலாம். வழக்கமான ஆரம்பம், வழக்கமான முடிவு போன்றவற்றைத் தவிர்க்கவேண்டும் என்று முனைந்தாலே புது வாக்கியம் கிடைக்கும். ஒரு கட்டத்தில், ஒரு கதைக்குள் ஒரு சொல் மறுமுறை இடம்பெறக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாட்டைக்கூட வகுத்துக்கொண்டு எழுதியிருக்கிறேன். மேலும், தவிர, அதே போல், இந்நிலையில் போன்ற இணைப்புச் சொற்களை மிகவும் பொருள்பொதிந்த இடங்களில் மட்டுமே பயன்படுத்துவது என்ற பழக்கத்தையும் ஏற்படுத்திக்கொண்டேன். இவை இல்லாமலும் வாக்கியம், முழுமை பெறும். பொருள் புரியும். 

மார்க்குவேஸ்ஸைப் பற்றிப் படித்த போது, ஓரிடத்தில் சொல்லைப் பற்றிய கவனம் என்னை ஈர்த்தது. யாரோ அவரிடம், அன்றைய நாள் எப்படி இருந்தது என்று கேட்க, “மிகவும் பயனுடையதாக இருந்தது. நான் எழுதிய பத்தியில் இரண்டு சொற்களை நீக்க முடிந்தது” என்று பதில் அளித்தாராம். லா.ச.ரா. அப்படி சொற்களையும் வாக்கியங்களையும் செதுக்கிச் செதுக்கிச் செம்மைப்படுத்தியவர். சொற்கள் மந்திரமென ஒலிக்கும். பா.ராகவன், அவரது பல வரிகளை மனப்பாடமாகச் சொல்வார். காரணம், சொற்செட்டு. அழகு. எளிமை. திருத்தம்.

இணைய எழுத்தில் இப்படிப்பட்டச் சொற்செட்டு, செறிவு, நேர்த்தி குறைவு. வெளியிடுவதற்கான இடத்துக்கு பற்றாக்குறை இல்லை என்பதால், வார்த்தைகளை அள்ளித் தெளிக்கக்கூடாதல்லவா? செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு சொல்லும், மதிப்பு மிகுந்தது. அதை வீணே இறைப்பதில் பொருளென்ன?

எழுத்துக்கு அழகு சிக்கனம்!

உணர்வும் வாசனையும்

நகருக்கு என்று ஒரு ஒலி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் அலுவலகம் வரும்போது, அந்த ஒலியை மனத்தில் உணர்ந்துகொள்வேன். ஒருநாள் பரபரப்பு, ஒரு நாள் துக்கம், ஒரு நாள் அமைதி, ஒரு நாள் பதற்றம் என்று பல்வேறு உணர்வுகளை நகரம் எனக்குள் ஏற்படுத்துகிறது. இவை என் எண்ணங்களின், அவ்வப்போதைய மனநிலைகளின் பிரபலிப்போ என்றுகூட யோசிப்பேன். அப்படி இருந்ததில்லை. 

வண்டியோட்டிக்கொண்டு வரும் அரை மணிநேரமும் சென்னை தன் பல்வேறு முகங்களைக் காட்டும். கூட வரும் வாகனங்கள், மனிதர்கள், அவர்கள் பேசும் பேச்சுக்கள், குறுக்கே நடக்க மாடுகள், மனிதர்கள் எல்லோரும் அன்றன்றைய உணர்வைத் தொட்டுக்காட்டுவர். உதாரணமாக, இன்று ஒருவித பதற்றம் எல்லா இடங்களிலும் தெரிந்தது.

இராதாகிருஷ்ணன் சாலை, அண்ணா சாலை, தி.நகர் என்று எல்லா பகுதிகளிலும் ஒருவரை ஒருவர் முந்திச் செல்லும், அலறல் சப்தமெழுப்பும் வண்டிகள் மிக அதிகம். பொதுவாக இந்நேரத்தில் அலுவலகவாசிகள் விரைவார்கள். வேகம் இருக்கும், பதற்றம் இருக்காது. சைலன்சர்களைக் கழற்றி ஆட்டோக்களை இன்று கடந்து வந்தேன். என்னைக் கடந்து இரண்டு மூன்று ராட்சச பைக்குள் பறந்தன. எல்லோரின் உடல்மொழியிலும் பதற்றம்.

பல நாட்கள் இப்படி இருப்பதில்லை. நிதானத்தோடு கூடிய வேகம் இருக்கும். கடைகளின் ஷட்டர்களைத் உயர்த்துபவர்கள், தாளலயத்தோடு திறப்பார்கள். போக்குவரத்துக் காவலர், புன்னகையோடு வழியேற்படுத்துவார். தொலைக்காட்சியில் சொல்வது போல் “இயல்பு வாழ்க்கை” இயல்பாகத் தெரியும்.

இப்படிப்பட்ட உணர்வுக்கும் அன்று நகரில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளுக்கும் ஏதேனும் ஒற்றுமை இருக்கும் என்றே என் மனம் நம்ப விரும்பும். ஒரு நாள் தீ விபத்து, வேறொரு நாள் வாகன விபத்து, ஏதேனும் ஒரு பொதுக்கூட்டம், ஏதேனும் ஓர் ஊர்வலம்… தொலைக்காட்சி செய்திகள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, உணர்வு நிஜமானது போல் தோன்றும்.

பொதுவாக நான் சிறுசாலைகள், குறுக்குச் சந்துகள் வழியாக வண்டியோட்டுவேன். அங்கெல்லாம் கூட, அன்றன்றைய உணர்வு துலக்கமாகத் தெரியும். அச்சம் நிரம்பிய நாள்களில் சாலைகள் நிறையபேர் வெறுமனே நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். தாம் சாலைகளின் நடுவே நிற்கிறோம் என்ற உணர்வே இல்லாமல், தூரத்து வாகனங்களை, மனிதர்களைப் பார்த்துக்கொண்டு நாலைந்து பேர் நிற்பார்கள். அவர்கள் அருகே போய் ஒலியெழுப்பினால் கூட, உணர்வு கலையாமல் நகர்வார்கள். ஏதோ ஒன்று அன்று எல்லோரையும் ஆட்கொண்டிருக்கும்.

நகருக்கு வாசனை இருப்பதையும் உணர்ந்திருக்கிறேன். முதல்முறையாக மும்பை நகருக்குள் நுழைந்தபோது விடிகாலை மூன்று மணி. காரை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு, கீழே இறங்கி கொஞ்சம் தூரம் நடந்தேன். ஒருவித வெக்கை; இரும்புத் தாது வாசனை. பூனாவும் பெங்களூருவும் கொஞ்சம் குளிர் பிரதேசங்கள்.ஆனால் இரண்டிலும் வேறு வேறு வாசனைகளை நுகர்ந்திருக்கிறேன். பூனாவில் ஒருவித மூலிகையும், பெங்களூருவில் புழுக்கத்தின் வாசனையையும் உணர்ந்திருக்கிறேன். புது நகரங்களுக்குச் செல்லும்போது, இரவு முழுவதும் பயணம் செய்துவிட்டு, இருள் பிரிவதற்கு முன் போய் இறங்குவேன். நகரம் தன் வாசனை மொட்டுக்களை அவிழ்க்கும் தருணம் அது. 

இந்த வாசனைகள் எல்லாம் இன்று மாறியிருக்கலாம். என் நினைவில் தங்கிப் போன வாசனைகள் இவை. ஒரு நகரத்தைப் பற்றிய பிம்பத்தை, வாசனைகளும் உணர்வுகளும்தான் ஏற்படுத்துகின்றன. அங்கே இருக்கும் மனிதர்கள், அவர்களின் நடவடிக்கைகள் எல்லாம் இதற்குப் பின்னர்தான். ஒரு சில நகரங்களில் ஒவ்வாமை உணர்வு தலைதூக்கும். ஏனென்று தெரியவில்லை. எனக்கு தில்லி அப்படிப்பட்ட இடம். 

இதெல்லாம் பிரமையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. பல சமயங்களில் மனிதர்களின் நடவடிக்கைகள் இந்த வாசனை சார்ந்தும் உணர்வுகள் சார்ந்தும் இருப்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். முதல்முறையாக ஒருவரைப் பார்த்தாலும், அவரைப் புரிந்துகொள்ள இதெல்லாம் ஏதோ ஒருவகையில் எனக்கு உதவியிருக்கிறது. “இவர் இப்படித்தான் பதில் சொல்வார்”, “இவர் இப்படித்தான் நடந்துகொள்வார்” என்று நான் ஊகிக்கும் அம்சங்கள் நடந்திருக்கின்றன. ஒருவகையில், கொஞ்சம் பயமாகக் கூட இருக்கும். வேறு மாதிரி நடந்துகொள்ளக் கூடாதா என்று நினைப்பேன். அப்படி இதுவரை நடந்ததில்லை.

2012 – ரீவைண்ட்

ஆண்டு தொடக்கத்தில் இருக்கும் உற்சாகம், படிப்படியாக வடிந்து, ஒரு கட்டத்தில்  சமனடைந்துவிடும். 2012ல் அப்படித்தான் நேர்ந்தது. வாரம் ஒரு ஆயிரம் வார்த்தைகளாவது எழுத வேண்டும் என்று ஆரம்பத்தில் திட்டம் வகுத்தேன். அதற்கேற்ப, யோசித்து வைத்திருந்த ஒரு கதையை, “இடைவேளை” என்ற தலைப்பில், கல்கியில் ஜூன் இறுதி வரை எழுதினேன். எனக்கே திருப்தியாக வந்த நாவல் அது. இப்போது மறுமுறை வாசித்துச் செப்பனிட்டுக்கொண்டு இருக்கிறேன். இரண்டு சிறுகதைகள் எழுதியது கூடுதல் போனஸ். மற்ற எழுத்தெல்லாம் பத்திரிகை எழுத்துதான்.

நிறைய நாவல்கள், கட்டுரைத் தொகுதிகள் வாசித்தேன். இரண்டு நூல்கள் இப்போது நினைவில் நிற்கின்றன. ஒன்று யோகி ராம் சூரத் குமார் பற்றி, அவரது சீடர் பார்த்தசாரதி ஆங்கிலத்தில் எழுதிய அமரகாவியம். எளிமையும் நேர்த்தியும் நிரம்பிய நூல். மற்றொன்று, ராமகிருஷ்ண மடம் வெளியிட்டுள்ள “அளசிங்க பெருமாள்” பற்றிய வாழ்க்கை வரலாறு. அற்புதமான நூல்.

இரண்டு பத்திரிகைகள் சென்ற ஆண்டில் என்னை மிகவும் ஈர்த்தன. ஒன்று, ரோஜா ஆராய்ச்சி நூலகம் வெளியிடும் காலாண்டு இதழான “ரோஜா.” சிரத்தையெடுத்து தயாரிக்கிறார்கள். இரண்டு மூன்று கட்டுரைகள்தான் இடம்பெறுகின்றன. ஆனால், ஒவ்வொன்றும் தகவல் பொக்கிஷம். இரண்டாவது, “சமநிலை சமுதாயம்.” இஸ்லாமிய சமூகத்தில் பேசத் தயங்கும் பல விஷயங்கள் இவ்விதழில் விரிவாக எடுத்துப் பேசப்படுகிறது. சென்ற ஆண்டில் இரண்டு பிரச்னைகளை விரிவாக அலசினார்கள்: 1. ஹஜ் பயண முகவர்கள் செய்யும் அட்டூழியங்கள். 2. வேலூர் மார்க்கக் கல்லூரி ஒன்றின் திசைமாறும் போக்கு. ஆரோக்கியமான, ஆக்கப்பூர்வமான விவாதங்கள் வெளிவந்தன.

சென்ற ஆண்டு பார்த்த படங்களில், Jiro Dreams of Sushi, A Separation, Waste Land மிகச் சிறந்தவை. சூஷி மிகமிக அழகு. சூஷி உணவை எவ்வளவு ரசனையோடு, கலையுணர்வோடு ஒரு ஜப்பானிய குடும்பம் தயாரிக்கிறது என்பதே படம். நம்ம ஊர் மைசூர்பா அல்லது இருட்டுக் கடை அல்வா, அல்லது ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் பால்கோவா பற்றி தாராளமாக இப்படி ஒரு படம் எடுக்க முடியும். 

தனிப்பட்ட முறையில் இரண்டு மகிழ்ச்சிகள்: 1. என் மூத்த மகள் நல்ல கிரேடில் பத்தாம் வகுப்பை முடித்துவிட்டு, அஹோபில மடப் பள்ளியில் +1 சேர்ந்துள்ளார். 2. கல்லூரிக் காலத்துக்குப் பின்னர் இப்போது மீண்டும் உடற்பயிற்சிப் பித்து மண்டைக்கு ஏறிவிட்டது. தினமும் கடுமையான உடற்பயிற்சி. ஆறு மாதங்களில் உடல் எடையைக் குறைப்பதே குறிக்கோள்.

கூடங்குளமும் தி.நகரும்

கடந்த ஒரு வாரத்துக்கும் மேலாக, கூடங்குளம் அணுமின் நிலையமும் தி.நகர் கடைகள் சீல் வைக்கப்பட்டதும் பெருமளவில் எல்லா செய்திப் பத்திரிகைகளின் இடங்களையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டன. தவறில்லை. இரண்டுமே முக்கியமானவை.  பேசப்படவேண்டியவை.

இரண்டு பிரச்னைகளின் பின்னிருந்து செயல்படும் ஒரு மனோநிலைதான் என்னை ரொம்பவும் இம்சிக்கிறது.

கூடங்குளம் அணு மின் நிலையத்தை பல கோடி ரூபாய் செலவில் கட்டியாயிற்று. உற்பத்தி தொடங்க வேண்டியதுதான் பாக்கி. இந்த நிலையில், அணுமின் நிலைய விபத்துக்கள் பற்றி ஏன் பேச வேண்டும்?  செயல்பட வேண்டியதுதானே? இல்லை என்றால், மொத்த செலவும் வேஸ்ட். மொத்த புத்திசாலித்தனமும் வீண்.

பிரச்னை வரும் போது பார்த்துக்கொள்ளலாம். விபத்து நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று சொல்வதற்கு முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் வந்து சர்டிபிகேட்டும் கொடுத்துவிட்டார்.

அணுமின் ஆதரவாளர்களுக்கு மக்களின் தார்மிக எதிர்ப்பு பயங்கர எரிச்சலாக இருக்கிறது. அதனால்தான், கல்லணையையும் பெரிய கோவிலையும் நெல்லையப்பர் கோவிலையும் உதாரணமாகக் காட்டிப் பேசுகிறார் கலாம்.

இதேபோன்ற, “வந்தால், பார்த்துக்கொள்ளலாம்” மனப்பான்மைதான், தி.நகர் கடைகள் விஷயத்திலும் செயல்படுகிறது.  ரங்கநாதன் தெருவில் ஒரு கடை தீப் பிடித்ததே, ஏதேனும் காப்பாற்ற முடிந்ததா என்ற கேள்வி எழவே மாட்டேன் என்கிறது.

கடைகளை சீல் வைத்ததால், பெருத்த நஷ்டம். பல ஆயிரம் தொழிலாளர்கள், வேலை தேடிச் சென்னை வந்தவர்கள் நடுத்தெருவில் நிற்கிறார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகிவிட்டது. இதற்கு மாநில அரசு தீர்வு காண வேண்டும் என்று பேசுகிறார்கள், வியாபாரிகள் சங்கத் தலைவர்கள்.

அவர்கள் ஒரு படி மேலே போய், இதையும் சொல்கிறார்கள்: தி.நகர் முழுவதையும் வணிக வளாகமாக (ஸ்பெஷல் ஸோன்) அறிவித்து, நகர்புற கட்டடங்களின் சட்ட விதிகளில் இருந்து விலக்கு அளியுங்கள். ஏனெனில், அங்கே வியாபாரம் கொழிக்கிறது. அரசுக்கு ஏராளமான வரி செலுத்தப்படுகிறது. அங்கே வணிகம் தடைபட்டால், அரசுக்கு வரிவருவாய் குறைந்துவிடும் என்றெல்லாம் மறைமுக மிரட்டல்கள்.

ஆனால், இங்கும் அடிப்படை கேள்வி கேட்கப்படுவதில்லை. அல்லது, மிக சாமர்த்தியமாக, மெளனம் காக்கப்படுகிறது. இவ்வளவு பெரிய கட்டடங்களைக் கட்டி இருக்கிறீர்களே? பல லட்சம் மக்கள் புழங்குகிறார்களே? அவர்களுடைய பாதுகாப்புக்கு உகந்தாற்போல், என்ன நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறீர்கள்? தீ ஏற்பட்டால்? நெரிசல் ஏற்பட்டால்? வேறு பாதிப்புக்கள் ஏற்பட்டால் என்ன சேஃப்டி நடவடிக்கைகள் அங்கே அமலில் இருக்கிறது?

அதெல்லாம் பார்த்துக்கொள்ளலாம். முதலில், கடை நடத்த அனுமதியுங்கள். சீலை நீக்குங்கள். மற்ற விஷயங்களைச் சரிசெய்யலாம் என்று சொல்கிறார்கள். இவையெல்லாம் கட்டடங்களைக் கட்டும்போதே செய்திருக்க வேண்டியவை. இனியேனும் செய்துவிட்டு, கடைகளைத் திறவுங்கள் என்பதுதான் சரியான அணுகுமுறை.

ஆனால்,  “நடந்த பின்னால் பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என்ற மோசமான நம்பிக்கை எவ்வளவு அபாயமானது? அணுவிபத்து நடந்தபின்னர் பார்க்க என்ன இருக்கிறது? இரண்டு கட்டடங்கள் தீ பிடித்துக்கொண்டால், உயிரிழப்புக்களைத் தடுத்துவிட முடியுமா?

ஒன்று அரசு; மற்றொன்று தனியார். இரண்டிலுமே பிடிவாதமும் உள்நோக்கங்களுமே நிறைந்திருக்கின்றன. மேலும், தெரிந்தே செய்யும் தவறுகள் இவை. உலக நாடுகள் எங்கும் அணு உலைகளை மூடிக்கொண்டு இருக்கும்போது, இங்கே நடத்த வேண்டும் என்கிறார்கள். பாதுகாப்பான கடைகள் வேண்டும், வசதியான ஷாப்பிங் அனுபவம் வேண்டும் என்ற எண்ணம் பெருகும் வேளையில், புறாக்கூண்டுகளைக் கட்டி வணிகத்தோடு, அபாயத்தையும் சேர்த்தே வளர்க்கிறார்கள் தி.நகர் கடைக்காரர்கள்.

நீதிமன்றமும் மக்கள் சக்தியும் இல்லை என்றால், இவர்களெல்லாம் நம்மை கால் தூசுக்குக் கூட மதிக்க மாட்டார்கள் என்பது மட்டும் நிஜம்.

ஐசிஐசிஐ – பகல் கொள்ளை!

ஐசிஐசிஐ பற்றி எழுதக்கூடாது என்று இருந்தேன். மறுபடியும் அதே வங்கியின் இன்னொரு பிரிவிடம் மாட்டிக்கொண்டு, என் கோபத்தைத் தொலைக்க வேண்டியதாயிற்று.

இந்த முறை ஐசிஐசிஐ லோம்பார்ட் – காப்பீடு நிறுவனம். சென்ற டிசம்பர் மாதமே என் இரண்டு சக்கர வாகனத்தின் வாகன காப்பீடு முடிந்துவிட்டது. கடந்த சில ஆண்டுகளாக நான் வாகனம் பயன்படுத்துவதை முழுவதும் குறைத்துவிட்டு, பேருந்துகளையே பயன்படுத்தி வருகிறேன். வீட்டுக்கு அருகே இருக்கும் ஒரு சில இடங்களுக்கு மட்டும் வாகனம்.

வழக்கம்போல், சென்ற வெள்ளியன்று இராதாகிருஷ்ணன் சாலையில், நீல்கிரீஸ் அருகே இருக்கும் பெரிய பெட்ரோல் பங்குக்கு பெட்ரோல் போடப் போனேன். நான் சென்றிந்த நேரம், அங்கே ஐசிஐசிஐ வாகன காப்பீடு வழங்கும் நபர் உட்கார்ந்திருந்தார்.

ஏற்கெனவே இரண்டு ஆண்டுகள் அந்த பெட்ரோல் மையத்தில்தான் என் இன்ஷூரன்ஸைப் புதுப்பித்து இருக்கிறேன். அதனால், அவர் அருகே போய் வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு, பழைய பாலிசியை எடுத்துக்கொடுத்தேன். பாலிசி எக்ஸ்பைர் ஆகிவிட்டது, புதுதாக போட, ரூ.950க்கு மேல் ஆகும் என்றார். சரியென்று சொல்லிவிட்டு, கொஞ்சம் தள்ளிப் போய் தொலைபேசியில் பேசத் தொடங்கினேன். அவர் மீண்டும் கூப்பிட, பாலிசி போட்டிருந்தார்.. ரூ. 972க்கு கிரெடிட் கார்டைத் தீற்றவும் ஒத்துக்கொண்டேன். சிலிப்பில் கையெழுத்தும் போட்டாச்சு.

அப்போதுதான், எனக்கு அது ஞாபகம் வந்தது. சென்ற ஆண்டு, பாலிசி போடும் போது ரூ. 604 தானே கட்டினோம். எதற்கு 900க்கு மேல் ஆச்சு என்று யோசனை.

“ பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு ஆக்ஸிடெண்ட் இன்ஷூரன்ஸ் கூட போட்டு இருக்கு சார்.. அதுக்கு பிரிமியம் ரூ. 290.”

“நான் அதை கேக்கலியேப்பா… எதுக்கு என்கிட்ட சொல்லாம போட்டீங்க?”

“பாலிசி எக்ஸபைர் ஆயிடுச்சு சார்… அதனாலயும் ஜாஸ்தி ஆயிடுச்சு..”

“பிரதர், இன்ஷூரன்ஸ் தெரியாதவங்க சொல்லுங்க. வேற நேஷனலைஸ்டு இன்ஷூரன்ஸ் கம்பெனி கிட்ட போனா..இதை விட பிரிமியம் கம்மியாகும்.. எதுக்கு என்னகிட்ட சொல்லாம செஞ்சீங்க?”

“ஐசிஐசிஐல ரெண்டையும் சேர்த்துத்தான் போடணும்னு இன்ஸ்டரக்‌ஷன் சார்…”

“இது அநியாயமா இல்ல. நீங்க பாலிசி விக்க நான் தான் கெடைச்சேன்?”

“ஆக்ஸிடெண்ட் கவரேஜ்தானே சார்?”

“அதை முடிவு செய்ய நீங்க யாரு? வேணும் வேணாங்கறது என் முடிவுதானே?”

மேலும் பேச்சைத் தொடர விரும்பாதவர் போல், இன்னொரு பில்லையும் எழுதத் தொடங்கினார் அந்த நபர்.

“இது என்ன?”

“சர்வீஸ் சார்ஜ்ஜுக்கு பில்.”

“எதுக்கு சர்வீஸ் சார்ஜ்?”

“ஐசிஐசிஐ லோம்பார்ட் இந்த டெஸ்க்கை நிர்வாகம் செய்ய எங்கிட்ட கொடுத்துட்டாங்க சார்.. 99 ரூபாய் எங்க சர்வீஸ் சார்ஜ்.”

ஏதோ ஒரு புரோக்கரேஜ் நிறுவனம் அந்த வாகன இன்ஷூரன்ஸ் மேஜை நிர்வாகம் செய்வது அப்போதுதான் தெரிந்தது.

“போன வருஷம் கூட, ஐசிஐசிஐ ஆள் இங்கே இருந்தாரேப்பா”

“எங்கிட்ட கொடுத்துட்டாங்க சார்.”

“அப்படின்னா.. இன்ஷூரன்ஸ் கமிஷன், சர்வீஸ் சார்ஜ் எல்லாம் நீங்க ஐசிஐசிஐ லோம்பார்ட் கிட்டதானே வாங்கிக்கணும். என்கிட்ட ஏன் வாங்கறீங்க?”

என் கேள்வி காற்றி தொங்கிக்கொண்டு நிற்க, அடுத்து வந்த வாகனத்தின் இன்ஷூரன்ஸைப் பார்க்க போனார் அந்த நபர். அத்தனை அலட்சியம். அத்தனை பொறுப்பு. என்ன படித்து, என்ன விவரம் தெரிந்துகொண்டு என்ன பயன்? கண்ணெதிரே ஒருவர் ஏமாற்றுகிறார். அதையும் மிக லாகவமாய், நேர்த்தியாய், சுத்தமாக. ஒன்றும் செய்ய முடியாமல், எரிச்சலும் கோபமும் மட்டுமே மிச்சம்.

படித்தவனையும் படிக்காதவனையும் சேர்ந்து மொத்தமாக முட்டாளாக்கும் செயல் இது. பகல்கொள்ளை என்ற வார்த்தைக்கு அன்றுதான் எனக்கு அர்த்தம் புரிந்தது!

இதை நான் செஞ்சிருக்கணும்…

நல்ல நாவல், நல்ல சிறுகதை, நல்ல சினிமா, எதைப் பார்த்தாலும், சே..இதை நான் செஞ்சிருக்கணும்… மிஸ் பண்ணிட்டேனே என்று ராத்தூக்கம் இல்லாமல் அவஸ்தை படுவேன். இதழியலில், இது இன்னும் கொஞ்சம் ரொம்பவே ஓவர்.

ஏதாவது நல்ல லேஅவுட், டிசைன், கட்டுரை, தொடர், அட்டைப்படம் பார்த்துவிட்டால், மனசே ஆறாது. திருப்பித் திருப்பி அதையே பார்த்துக்கொண்டு இருப்பேன், பேசுபவர்களிடமே சம்பந்தம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, அதை எடுத்துச் சொல்லுவேன். ஆற்றாமை ஆற ரொம்ப நேரம் ஆகும்!

சமீபத்தில் இப்படி என்னை ஆற்றாமைக்குள் ஆட்படுத்தும் ஆச்சரியங்கள் நடந்துகொண்டு இருக்கின்றன:

1. புதிய தலைமுறை இதழில் சட்டென பிரியல்லண்டாக தென்படும் சில கட்டுரைகள். குறிப்பாக, எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனின் தொடர். நேர்த்தியான மொழி, அழகான வடிவம், மனத்தைத் தீண்டும் அனுபவங்கள்.

2. பாவை சந்திரன் இதழ் ஆசிரியராக பொறுப்பேற்ற பின்பு வரும் தினமணி கதிர் வார இதழை, அப்படியே கண்களில் ஒற்றிக்கொள்ளலாம். பாவையின் டிசைன் சென்ஸ் என்னை எப்போதும் கட்டிப்போடும். புதிய பார்வை இணை ஆசிரியராக இருந்தபோது, அவர் அதில் செய்த லே அவுட்கள் ஒவ்வொன்றும் அபாரம்! பத்திரமாக பழைய இதழ்களைச் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன். இயற்கையாகவே அவருக்குள் ஓர் அழகியல் பார்வை உண்டு. அதுதான் இதழ் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும். இப்போது, தினமணி கதிர் அந்த டிசைன் பாக்கியத்தைப் பெற்றிருக்கிறது.

3. சமநிலை சமுதாயம் என்று ஒரு இஸ்லாமிய இதழ் வருகிறது. ரொம்ப தைரியமான இதழ். இஸ்லாமிய சமுதாயத்துக்கு உள்ளேயே கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்விகளின் திறவுகோல் இந்த இதழ். ஹஜ் யாத்திரை அழைத்துப் போகிறேன் என்று கல்லா கட்டும் பயண முகவர்களைப் பற்றி மிக நல்ல கட்டுரை இதன் ஓர் இதழில் இடம்பெற்றது. வேலூரில் இருக்கும் மற்றொரு இஸ்லாமிய மார்க்க கல்லூரியின் குறைகளைப் பற்றி இந்த இதழில் கட்டுரை வந்திருக்கிறது. ச.ச. இதழ், அட்டைப்படத்துக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் என்னை பரவசப்படுத்தும். ஜெ. ஜெயித்து வந்தபோது, ச.ச. இதழின் முகப்பில் ஓர் அட்டைப்படம் வைத்தார்கள். இன்றுவரை அதை எல்லோருக்கும் நான் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

4. அடுத்து, இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு நான் சொல்லிக்கொண்டு திரியும் ஒரு விஷயத்தை நேற்று படித்து முடித்தேன். தி சண்டே இந்தியன் இதழில் தீபாவளி இதழோடு, ரசிகன் என்றொரு இணைப்பு இதழும் வந்திருக்கிறது. தமிழின் முக்கிய நடிகைகளைக் குறித்த மலரும் நினைவுகள். முக்கிய எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் எழுதியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு நடிகையும் எவ்வாறு தமிழ்சமூகத்தின் மனத்திரையில் நீக்காத இடம் பிடித்திருக்கிறார்கள் என்று நாஸ்டால்ஜியாவைத் தூண்டு சுவையான கட்டுரைகள். கலெக்டர்ஸ் ஐட்டம் மாதிரியான ஓர் நூல். அ.முத்துலிங்கம், மாலன், சுகுமாரன், இயக்குநர் வஸந்த், ஜெயமோகன், நாசர் ஆகியோரின் கட்டுரைகள் முதல் தரமானவை. பத்திரப்படுத்திக்கொள்ளத் தூண்டும் ஆவணம்.

இரண்டு மரணங்கள்

விவரிக்கவியலா வெறுமையை ஏற்படுத்துகின்றன மரணங்கள். சிறிது காலம் பழகினாலும் நீண்ட காலம் பழகினாலும், நல்ல நட்புக்களின் மறைவு ஏற்படுத்தும் வெற்றிடம், மனம் நெகிழச் செய்பவை.

1. கல்யாண் என்கிற கல்யாணராமன்: இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு இந்த மாதம் புத்தகம் பேசுது இதழ் படிக்கையில், ஒரு மூலையில் சின்ன பெட்டிச் செய்தி. தோழர் டி. கல்யாணராமன் மறைவுக்கு வருத்தம்.

சென்னை ஃபிலிம் சொஸைட்டி பற்றி தெரிந்தவர்களுக்கு கல்யாணும் நாயுடுவும் கண்டிப்பாக தெரிந்திருக்கும். 80களின் கடைசி, தொண்ணூறுகளின் தொடக்கத்தில், சி.எஃப்.எஸ்.சில் நான் ஏராளமான வெளிநாட்டுப் படங்களைப் பார்த்ததற்கு, கல்யாண் முக்கிய காரணம். மெலிந்த தேகம். கத்தையான மீசை. ஆங்கிலமும் கொஞ்சம் அழகிய தமிழும் கலந்து அவர் பேசும் மொழி, வசீகரம்.  எல்லா விஷயங்களிலும் அவருக்கு இருந்த ஈடுபாட்டைத் தொடர்ந்து பார்த்திருக்கிறேன். பத்திரிகை, புத்தகம், நல்ல சினிமா என்று அறிவின் விசாலம், கவர்ச்சி நிரம்பியவர் கல்யாண். சி.எஃப்.எஸ். பின்னர் “சலனம்” என்ற நல்ல சினிமாவுக்கான இதழை நடத்தியது. அதன் ஆசிரியர் குழுவில் என் பெயரும் இருந்தது. அதற்காக சினிமா கட்டுரைகளை நான் மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறேன்.

கால ஓட்டத்தில், அவர் கிருஷ்ணமூர்த்தி புக் செல்லர்ஸ் – தீரர் சத்தியமூர்த்தி மகள் லக்ஷ்மி கிருஷ்ணமூர்த்தியின் கணவர் உருவாக்கிய பதிப்பகம் / விற்பனை துறை – பதிப்பு ஆசிரியராக இருந்தபோது, தி.நகர் தணிகாசலம் தெருவில் சந்தித்து உரையாடியிருக்கிறேன். அவருடைய உற்சாகம் ததும்பும் குரலையும் மேனரிஸம்களையும் மறக்கவே முடியவில்லை.

2. ஸ்ரீதர் – விகடன் குழுமத்துக்குள், பர்சேஸ் ஸ்ரீதர் என்றால் அனைவருக்கும் தெரியும் நபர். நல்ல உயரம். புன்சிரிப்பு. மாந்தளிர் நிறம். நல்ல அழகர். நான் பழகியபோதே அவருக்கு ஐம்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். இளமையில் இன்னும் மகா அழகராக இருந்திருக்க வேண்டும்.

விகடன் பிரிட்டானிகா வெளியிடும் சமயத்தில் அவரோடு நிறைய நேரம் செலவிட்டு இருக்கிறேன். வெளிநாடுகளில் இருந்து விதம்விதமான பேப்பர்களை இறக்குமதி செய்தல், அட்டைகளை இறக்குமதி செய்தல், தாளின் தரம், கெட்டித்தன்மை…ஏராளமான விஷயங்களைத் தெரிந்த நல்ல மனிதர்.

பதற்றமே இல்லாமல், ஒவ்வொரு பிரச்னையையும் அணுகக்கூடியவர். அவரது ஆளுமையை கண்டு வியந்திருக்கிறேன். சில பேரைக் கண்டால் போய் நின்று இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் பேசப் பிடிக்குமே…அது மாதிரியான கவர்ச்சி அவரிடம் உண்டு.

எனக்கு ஒரு புத்தகம் அன்பளிப்பாக கொடுத்தார். ஃபின்னிஷ் கதைகள் என்ற ஆங்கிலச் சிறுகதைத் தொகுதி. கனமே இல்லாத தாளில் அச்சடித்த நூல். 200 பக்கங்களுக்கு மேல் இருந்தாலும் தக்கையான புத்தகம். ஆன்ஸ் கிரிஸ்டி ஆண்டர்சனின் டேல்ஸ் என்ற லண்டனில் அச்சடித்த நூலொன்றை இதற்கு முன்பு பார்த்திருக்கிறேன். முழுத் தொகுதி. ஆனால், தக்கையாக இருக்கும்.

ஸ்ரீதர், ஹார்ட் அட்டாக்கில் போய்விட்டார் என்று கேள்விப்பட்டேன். ஒரு மாதம் ஆகிவிட்டது என்றார்கள்.

மரணம் ஏற்படுத்தும் வெற்றிடம், வலி நிரம்பியது.

தேர்தல் நெருங்கிவிட்டது…

பாராளுமன்றத்துக்கான தேர்தல் தேதிகள் அறிவிக்கப்பட்டு விட்டன. வழக்கம்போல், மிகப் பெரிய செலவில், நமது பிரதிநிதிகளை நாம் பாராளுமன்றத்துக்கு அனுப்பி வைக்கப்போகிறோம். அதுவும் இன்று உலகெங்கும் பொருளாதாரத் தேக்கம், சரிவு ஏற்பட்டிருக்கும் நிலையில் இவ்வளவு அதிக செலவு நமக்கு தேவையா? தேர்தலை நடத்த எளிய வழி ஏதேனும் கண்டுபிடிக்கவேண்டியது அவசியம் என்று ஏன் அரசுக்குத் தோன்றவில்லையோ தெரியவில்லை.

வேட்பாளர்களும் இந்தமுறை மீண்டும் கணக்கிலடங்கா பணத்தை வாரி இறைப்பார்கள். ஒவ்வொரு வோட்டுக்கும் மதுரை திருமங்கலத்தில் கொடுத்த மாதிரி கட்டுக்கட்டாகக் கொடுக்கப் போகிறார்கள். ஓட்டுகளை வாங்கப் போகிறார்கள்.

ஏற்கனவே, தமிழக அரசு, இந்தத் தேர்தலை மனத்தில் வைத்துத்தான், வெள்ள நிவாரண நிதி என்று ஒவ்வொரு ரேஷன் அட்டை வைத்திருப்பவர்களுக்கும் ரூ. 2000 வழங்கியிருக்கிறது. இன்னும் ஆறாவது ஊதியக் குழுவின் பரிந்துரையை ஏற்று, அதை முழுமையாகக் கொடுப்பதற்கு முன்பு, குறிப்பட்ட தொகையை முன்பணமாகவும் அரசு ஊழியர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறது.

இதெல்லாம் வெறும் சலுகைகள். ஏமாற்றுதல்கள். உண்மையான பிரச்னைகளை கடுகளவும் இந்த சலுகைகள் தீர்க்கப் போவதில்லை.

அடுத்து வரும் பதிவுகளில் நான் முக்கியமாக நினைக்கும் தேர்தல் பிரச்னைகளை ஒவ்வொன்றாக எழுத இருக்கிறேன்.  மீண்டும் பார்ப்போம்.