உணர்வும் வாசனையும்

ஜனவரி 3, 2013

நகருக்கு என்று ஒரு ஒலி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் அலுவலகம் வரும்போது, அந்த ஒலியை மனத்தில் உணர்ந்துகொள்வேன். ஒருநாள் பரபரப்பு, ஒரு நாள் துக்கம், ஒரு நாள் அமைதி, ஒரு நாள் பதற்றம் என்று பல்வேறு உணர்வுகளை நகரம் எனக்குள் ஏற்படுத்துகிறது. இவை என் எண்ணங்களின், அவ்வப்போதைய மனநிலைகளின் பிரபலிப்போ என்றுகூட யோசிப்பேன். அப்படி இருந்ததில்லை. 

வண்டியோட்டிக்கொண்டு வரும் அரை மணிநேரமும் சென்னை தன் பல்வேறு முகங்களைக் காட்டும். கூட வரும் வாகனங்கள், மனிதர்கள், அவர்கள் பேசும் பேச்சுக்கள், குறுக்கே நடக்க மாடுகள், மனிதர்கள் எல்லோரும் அன்றன்றைய உணர்வைத் தொட்டுக்காட்டுவர். உதாரணமாக, இன்று ஒருவித பதற்றம் எல்லா இடங்களிலும் தெரிந்தது.

இராதாகிருஷ்ணன் சாலை, அண்ணா சாலை, தி.நகர் என்று எல்லா பகுதிகளிலும் ஒருவரை ஒருவர் முந்திச் செல்லும், அலறல் சப்தமெழுப்பும் வண்டிகள் மிக அதிகம். பொதுவாக இந்நேரத்தில் அலுவலகவாசிகள் விரைவார்கள். வேகம் இருக்கும், பதற்றம் இருக்காது. சைலன்சர்களைக் கழற்றி ஆட்டோக்களை இன்று கடந்து வந்தேன். என்னைக் கடந்து இரண்டு மூன்று ராட்சச பைக்குள் பறந்தன. எல்லோரின் உடல்மொழியிலும் பதற்றம்.

பல நாட்கள் இப்படி இருப்பதில்லை. நிதானத்தோடு கூடிய வேகம் இருக்கும். கடைகளின் ஷட்டர்களைத் உயர்த்துபவர்கள், தாளலயத்தோடு திறப்பார்கள். போக்குவரத்துக் காவலர், புன்னகையோடு வழியேற்படுத்துவார். தொலைக்காட்சியில் சொல்வது போல் “இயல்பு வாழ்க்கை” இயல்பாகத் தெரியும்.

இப்படிப்பட்ட உணர்வுக்கும் அன்று நகரில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளுக்கும் ஏதேனும் ஒற்றுமை இருக்கும் என்றே என் மனம் நம்ப விரும்பும். ஒரு நாள் தீ விபத்து, வேறொரு நாள் வாகன விபத்து, ஏதேனும் ஒரு பொதுக்கூட்டம், ஏதேனும் ஓர் ஊர்வலம்… தொலைக்காட்சி செய்திகள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, உணர்வு நிஜமானது போல் தோன்றும்.

பொதுவாக நான் சிறுசாலைகள், குறுக்குச் சந்துகள் வழியாக வண்டியோட்டுவேன். அங்கெல்லாம் கூட, அன்றன்றைய உணர்வு துலக்கமாகத் தெரியும். அச்சம் நிரம்பிய நாள்களில் சாலைகள் நிறையபேர் வெறுமனே நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். தாம் சாலைகளின் நடுவே நிற்கிறோம் என்ற உணர்வே இல்லாமல், தூரத்து வாகனங்களை, மனிதர்களைப் பார்த்துக்கொண்டு நாலைந்து பேர் நிற்பார்கள். அவர்கள் அருகே போய் ஒலியெழுப்பினால் கூட, உணர்வு கலையாமல் நகர்வார்கள். ஏதோ ஒன்று அன்று எல்லோரையும் ஆட்கொண்டிருக்கும்.

நகருக்கு வாசனை இருப்பதையும் உணர்ந்திருக்கிறேன். முதல்முறையாக மும்பை நகருக்குள் நுழைந்தபோது விடிகாலை மூன்று மணி. காரை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு, கீழே இறங்கி கொஞ்சம் தூரம் நடந்தேன். ஒருவித வெக்கை; இரும்புத் தாது வாசனை. பூனாவும் பெங்களூருவும் கொஞ்சம் குளிர் பிரதேசங்கள்.ஆனால் இரண்டிலும் வேறு வேறு வாசனைகளை நுகர்ந்திருக்கிறேன். பூனாவில் ஒருவித மூலிகையும், பெங்களூருவில் புழுக்கத்தின் வாசனையையும் உணர்ந்திருக்கிறேன். புது நகரங்களுக்குச் செல்லும்போது, இரவு முழுவதும் பயணம் செய்துவிட்டு, இருள் பிரிவதற்கு முன் போய் இறங்குவேன். நகரம் தன் வாசனை மொட்டுக்களை அவிழ்க்கும் தருணம் அது. 

இந்த வாசனைகள் எல்லாம் இன்று மாறியிருக்கலாம். என் நினைவில் தங்கிப் போன வாசனைகள் இவை. ஒரு நகரத்தைப் பற்றிய பிம்பத்தை, வாசனைகளும் உணர்வுகளும்தான் ஏற்படுத்துகின்றன. அங்கே இருக்கும் மனிதர்கள், அவர்களின் நடவடிக்கைகள் எல்லாம் இதற்குப் பின்னர்தான். ஒரு சில நகரங்களில் ஒவ்வாமை உணர்வு தலைதூக்கும். ஏனென்று தெரியவில்லை. எனக்கு தில்லி அப்படிப்பட்ட இடம். 

இதெல்லாம் பிரமையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. பல சமயங்களில் மனிதர்களின் நடவடிக்கைகள் இந்த வாசனை சார்ந்தும் உணர்வுகள் சார்ந்தும் இருப்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். முதல்முறையாக ஒருவரைப் பார்த்தாலும், அவரைப் புரிந்துகொள்ள இதெல்லாம் ஏதோ ஒருவகையில் எனக்கு உதவியிருக்கிறது. “இவர் இப்படித்தான் பதில் சொல்வார்”, “இவர் இப்படித்தான் நடந்துகொள்வார்” என்று நான் ஊகிக்கும் அம்சங்கள் நடந்திருக்கின்றன. ஒருவகையில், கொஞ்சம் பயமாகக் கூட இருக்கும். வேறு மாதிரி நடந்துகொள்ளக் கூடாதா என்று நினைப்பேன். அப்படி இதுவரை நடந்ததில்லை.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: